han! So kunde dei trakka paa han! Denne tanken var so underleg kløkkjande, at graaten vart mildare, og taarorne rann, SO han vart mest blind.
— Uppetter alle bakkarne var der blankt solskin, og han høyrde Jørn og Andres hauka deruppe. Der lyddest aa vera fleire og — gutar utanfraa grannegarden. Men han brydde seg um ingenting. Han laag der han laag, Han vilde liggja og frosa ihel.
— Soli var høgna og ljomingi uppi bakkarne stilna av att. Endaa laag han Hallvard i vedskjole, men ikkje fullt so still som fyrr. Det tok til aa verta so svidande kaldt paa øyro og føterne. Det var lite han kjende len- ger. Det var idetheile kalleg stridt aa frosa ihel. Tru han helder sku' gaa burt aat fjose? Der var litt varmare, so det kunde kje gaa fullt so fort. —
Han krabba fram i døri. Der fanst ingen utpaa tune. Han vaaga
