bil uviss, men kunde sistpaa ikkje halda seg gjek paa tærne burt og kika i boki yver aksli hans Laurits. Det heldt paa med dyr og fuglar, og dei som rare var. Hallvard hadde aldri i si tid set maken og tok radt til aa gløyma alt anna. Aa — men sjaa det daa! Best som han Laurits blædde, var der kome eit blad med ein stygg vaat flekk paa. Vaksnebroren tok svint boki og turka blade vel av, og han Laurits var fælt fortenkt. so sette han med eit i aa flira. Men »Det maa vera han Hallvard, som hev gjort deti gaarkveld, daa han slog sund flaska i kuf. kuf..!« kviskra han.
»Hyss hyss din —!« sa han Morten og hytta til han; men det var kje fritt han kaldflirte med det same, han og Hallvard vart standande og letst som han ikkje gaadde noko; men daa Morten og Laurits tok til aa blæ att, drog han seg ljodlaust attende aat omnskroi og snudde ryggen mot dei.
