sjølv, at han aldri skulde gjera anna enn det som skikkelegt var meir. Daa han var komen fraa borde, byrja han trast aa liva etter denne lovnaden. Han fek auga paa kvardagsluva hans Laurits burtpaa golve, tok henne upp, blees fint dumba av henne og hengde henne bakum omnen — noko han vel ikkje plent altid hadde brytt seg med, soleis. So hadde han paa seg kvardags- trøya han kunde kje sjaa den nye — og gjek stillt ut.
Soli var uppe og alt tilvølt i stova, daa han kom inn att. alt uti kjøken høyrt han og saag no, kva det var. borde og blædde i ei rar Han hadde Laurits storlæ Han sat ved skildribok, ei onnor enn den dei saagi i gaarkveld. Og ved sida sat han Morten og lagde ut um, kva bilæti var.
Hallvard augna halvnakne indianarar, løver og elefantar. Han stod eit
