Det var kalleg lengje, fyrr han kom fram, og sidan vart han standande burti omnskroi og pusla, pusla med paaklædingi, til dei skulde til bords. Han tenkte fyrst aa ikkje gaa aat borde; men so hugsa han, kor ille det gjek med det i gaarkveld. Han smaug burt og sette seg tett attum mor si, so dei ikkje skulde sjaa han. Men so reiste ho seg med eit og gjek burt aat hylla. »Sjaa her er noko fint aat deg og, Hallvard«, sa ho og smilte — det var ein steinty-soldat liksom Laurits sin.
Du, so væn. . ! Det var so det glima i augo, daa han hadde fengje han i hondi. Men noko gildt aa faa han — aa nei sa'n. Det var altfor vondt aa hugsa i gaarkveld til dess. Han sette 'n stillt fraa seg paa bordkanten.
»Men skal du ikkje burt og takka han Morten?« spurde ho mor.
Takka og uff. Han laut gjera det; men fælt var det.
