Svint foor Hallvard upp og gnika seg i augo. Der tod han Laurits med noko glimande fint i hondi; han morten stod burtved vindauga, og på borde var tilstellt med allslags mat . . det var jol! Der gjek som ein straum av gleda gjenom han, han vilde ropa etter klædi sine. Men paa sjølve tunga stansa ordi, og han vart so underleg slakk med det same — slakk i kneledarne. Han Morten hadde snutt paa seg og set burt, og so hugsa han med eit i gaarkveld — alt Og alt dette hadde broren set . .
Han snudde seg mot veggen. Han Laurits kom og kviskra noko um ein mann aat honom og; men han brydde seg ikkje ein gong um aa snu seg og sjaa. Skamkjensla flama upp att som i gaarkveld. Han kjende seg so liten, at det var radt so han sokk i sengi, men ynskte seg likevel endaa mindre — so liten som ei mus, so han kunde smjunga radt inn i eit navarshol.
