nedfor bryste av graat endaa ein gong, og det var so det skar i han aa høyra, kor glad og sæl han Laurits var. — Ho mor gjek ut og inn og tok til aa laga paa borde. Dei var ferduge med julegrauten uti kjøken no, og alle var umbytte og stellte. Han Laurits byrja aa hoppa att, daa han saag dette. Snart var alt ferdugt, og dei gjek med stor høgtid til bords. Men han Hallvard vart sitjande der han sat, saag ikkje upp eingong.
»No maa du koma, du og,« sa ho mor blidt og liksom ingenting var. Han rikka seg endaa ikkje, og ikkje daa ho bad ein gong til helder.
»No er det best du kjem fort!« ropa han far sistpaa med aalvore.
Han Hallvard stakk berre ut beggje aalbogarne og sat.
»Er det so, at du plent vil vera vrang i kveld?« spurde han far, og fyrr Hallvard visste orde av, var han lyft upp og i ein fart sett aat borde. Og der
