Dette visste dei alle. Dei stod berre og tagde og undra seg. Han far saag fraa den eine til den andre; augo hans stansa sistpaa ved han Hallvard; og der vart dei hangande. Hallvard byrja med ein gong aa heitna under desse augo; men aa gaa orvegen for dei vaaga han ikkje helder.
Jau han laut sistpaa gaa burt i skuggen — — daa kom han far og tok honom i nakken.
»Korleis er det du ser ut? Det sku' no vel aldri vera du, som hev vore nedi her og gjort vondt?« spurde han.
Eg var ute heile tidi. . maa vera han Torbjørn! ropa han Hallvard; men der var noko so underlegt ved mæle hans, at dei allesaman stokk upp og saag paa han.
»Han Torbjørn? kvifor skulde du staa her so raud og hiren naar det var han? spurde han far.
»Men skulde kje sovore paa han,
