Denne siden er ikke korrekturlest
Det tok til aa verta kalleg kaldt a der og hipa; fingrarne valna og stivna. Men det fek ikkje hjelpa. laut halda ut, til alle var innkomne se kveikt. So kunde han seia, at hadde vore med Jørn og Andres ka uppi bakkarne. Kven i verdi so tru noko illt um honom, naar ag han hadde vore ute heile tidi?
Han hoppa upp i brauti for aa seg for froste. Tru det ikkje —? Nei han maatte gjera seg il. Men naar han no venta, til en av bjørkegreini der var komen it den prikken i snøen. — —
nne i stova var der kveikt i ljos t heilt bil sidan, og alle var inne ser som han Hallvard. Dei tok aa undrast, kor han foor, og ut og ropa etter han, daa han eg kom — blaafrosen og med hua ver augo.
