ikring og liksom noko hardt, rundt inni — gud det laut sikkert vera dei, sol—. Men kva —? Nettupp i same blinken totte han han høyrde fotstig utanfor, lurande fotstig — og her hadde han ruska upp so mykje! Som brende av eid og glod grytte han det ned att og sleppte ned laake. Der lyddest ein smell med det same, ein uskyneleg hard smell — so tok det til aa singla inni kufferten, sikla og dropa . . renna Aa flaska, flaska — no hugsa han! Han hadde gløymt aa setja henne ned att — laake maate ha støytt mot henne!
Der drog seg ei tung, kald rædsla yver han, radt ned i tærne. Flaska sund — korleis kunde det so gå i skjol, at han hadde nasa i kufferten? Og korleis vilde det gaa med bøkerne og alt, naar væta rann utyver derinne? Han tenkte fyrst aa venta, til der kom einkvar, so dei kunde berga, fyrr det var forseint; men no kom der
