eit so liten og bljug framfor denne bro- ren, at han snaudt torde opna sin munn — dihelder fara ut og inn som fyrr i kveld.
Men han Morten var no bror hans, likevel — kor stormannsleg han so var. Og um andre joledagen, daa det vart preik, skulde han faa kjøyra til kyrkja saman med denne broren, so alle saag det! Daa sku' dei faa sjaa, Jøm og Andres! — du slapp for, at dei hadde ein slik bror. Aa, her fanst ingen, som hadde ein so gild og fin bror! Han visste kje kven det sku' vera. Han høgna av byrgskap, der han stod, og vart radt varm gjenom bringa.
Men korleis var det no med den rare soldateren? Det var alt ei heil lang stund, sidan han Morten kom; men endaa hadde han ikkje nemt eit ord um noko sovore. Men no, daa han opna kufferten —! Hallvard kjende seg hardt freista til aa gaa ut i gongen og sjaa, men vaaga ikkje — det kunde
