— 175 —
so paa honom beit det ikje korkje Ord eller Skrift, enda eg gjorde meg fyri med Brevom og hadde stort Stræv med aa setja deim ihop.
Til Rettleiding for meg sjøl fekk eg laant alle dei Brevi, han Far hadde liggjande av alle Slag, og eg stræva meg igjenom kvart eitt for aa faa rettelegt Tak i den store Konsti — eg øvde meg enda kvar ei Stund eg hadde paa, aa taka att Handskrifti aat „Gamle Lundh“ og Lensmannen og det gjekk so hardt paa Papire, at Far grein for den fæle Papirøydsla mi; det var dyrt Papire den Tidi, maa vita. Det var ei Lykke for meg, at det kom Timbermerkjar i Huse um Vintren, for han selde Rulltobak fraa „C. Andersens Tobaksfabrik paa Hamar“, og i kvar Matte laag det ein heil Grip med Sveipepapir, fint, kvitt Prentepapir med eit Skilt midt paa. Av dette fekk eg det eg vilde ha, og naar eg klypte Skilte utor, fekk eg grepa Papir aa skrive paa av det, som att var. Timbermerkjaren saag kor onnug eg var med aa øve meg og gav meg ei og onnor Rettleiding imillom. Ein vinn som traa er, er det sagt, men um Framgangen var baade stor og god, det lyt eg tvile um; sjøl tykte eg, at eg baade saag og kjende Dagsens Mon paa meg.
Det hadde komi ut i Grendi, at eg var brevsynt vortin og las, um det so var gamal Skrift, ja eg skulde alt vera so langt komin, sa dei, at eg skreiv godt bergelege Brev. Jau, da var det ein Dag um Sumaren Aare etter, eg fekk skrive eit „rett“ Brev som skulde sendast inn paa Tynnset! Det var ei av Husmannsdøttom vore som hadde gifta seg um Vaaren, og ei Tid etter Brudlaupe hadde Mannen teki „innover“ paa Arbeid til Slaatten byrja heime hjaa oss. Kjeringi hadde lova aa varsle honom naar me vilde byrje med Onni, og no undrast ho paa, um eg kunde greide aa skrive eit Brev um dette for henne. Ho sagde meg fyri kva Tid Mannen maatte vera her att og so kunde eg skrive, at baade ho og Vesleguten deira var friske, men at dei lengtast etter honom kvar Tid — var eg so god-til aa finne paa eitkvart meir, so ikje Breve vart alltfor kort, so var det ikje av Vegen, „det er mest som so litin Hugna ved eit Brev, som ikje er korkje Varp hell Veft i, — gjer deg lite fore med di, du, so ser det betre ut for honom. Eg er viss paa han tenkjer paa os um Dagane.“
