Side:Ivar Aasen - Norske Ordsprog.djvu/87

Fra Wikikilden
Hopp til navigering Hopp til søk
Denne siden er ikke korrekturlest


Kaupinan-kjenna 71 Braadt Kaup er oſta Ukaup. El. Angerkaup. Fyre lett Kaup fær ein lett Koſt. Lett Kaup er ein Lummetjuv. Kanpntann. Det roſat kvar Kanpmann ſina Varor. Ogſaa- D’er kleen Kaupmann, ſom laſtar ſine eigna Varor. (Nordl.). D’er kleen Kaupmannſkap, ſom ingen vinn nokot paa. I Kaupmannſkap gjeld ingen Broder-ſkap. — Kile. Det vil l)arde Kilar til harde Kubbnr. kitna (kinna-). Ein lyt kirna, tildeſs ein fær Smor. Den ſom vil kirna kvar Dag, lyt hava mange Kyr. KEta. Det verd eitt til Kiſta, naar ein fyrſt have Niſta. ( av maa ſkaffet Mab, faa finder man vel noget at forvare den t). Ei kom Kiſta tarv inkje Lnas. Han kjem ikkje atter, ſom i Kiſta er komen. (o— den Om kommet ikke tilbage). „ Kjeft. Til ſtor Kjeſt høyrer ſterk Rygg. (S. Munn). Der er paa Kjeften ein kjenner Hunden (og paa Maalet ein kjenner Mannen). Ein kann ikkje hengja Kjeſten paa Beggen. (o— Vatn kan ikke afhon-e ſis frn Mad). . Kjempa. D’er ingi Kjempa ſterk nog mot Dauden. Størſte Kjempa kann falla ſigerlaus. kjenna. Det kjenner kvat ſitt eiget beſt “ Det kjenuer kvar ſin Saknad. — Det kjennner kvat ſin Sko klemba. (Jeed.). Det kjenner kvat ſitt Handverk beſt. Kjennn ſeg ſjølv er ein ſtor Kunſt. Den ſom kjenner ſeg beſt, han mæter ſeg minſt. Den ſom ikkje kjenner ſeg ſjølv, ſkal trcetta med ein Granne. (Dna fær han høyra ſine Lyte). Kjende Folk turva ingen Tolk “ Kjent Folk er ingen Fnare med. Den ſom er kjend fyre illt, er ingenſtad velkomen.