Side:Ivar Aasen - Norske Ordsprog.djvu/17

Fra Wikikilden
Hopp til navigering Hopp til søk
Denne siden er korrekturlest


Førſte Deel

Ordſprog

(Ordtak, Ordtøke).



A. Den ſom ſegjer A, fær og ſegja B. – Eller: Heve eg fyrſt ſagt A, ſo lyt eg og ſegja B. (ofteſt i den Mening: Har man gjort en Begyndelſe, ſaa faar man gjøre noget mere).
Adel. Adel-timber bit ingen Alder paa. (God Kjerneved er varig).
Age. Var det ingen Age, ſo gjekk Verdi av Lage.
Agen er god, maatelege myken. – „Agjen æ go’, maatale’ mykjen“, Hard. (Jf. Sv. Agan är god, när måtta er med).
Der ſom er ingen Agen, er helder ingi Æra.
Den ſom agelaus liver, han ærelaus døyr.
Agt. Det er Agt, ſom giv Magt. – „D’æ Agt’a, ſo gje Magt’a“, Sdm. (ɔ: Det er Fodring og Pleie, ſom gjør Kvæget triveligt).
Aka. Det er godt aa aka med heilom. (Tel). Kan anſees ſom en Forkortning af det gamle: Gott er heilum vegne heim at aka.
Aks. Det verd ikkje Aks av alt, ſom ſaatt er.
D’er kleent Aks, ſom ikkje er ei Snerpa paa. (Vald.)
ɔ: Det er en Stakkel, ſom aldrig kan blive hidſig.
Alder. Alder vil hava Æra.
Alder hjelper ikkje alltid ſyre Daarſkap.
Alder er ikkje aa ſkreppa av; ein ſeer honom ſyre inkje.
Alder ſkifter Haari, men ikkje alltid Hugen.
Naar Aldren er god, ſo verd Ungdomen gløymd.