Side:Goethe Hermann og Dorothea.pdf/89

for med eit Handtak er heile Aaret sin Tilsnunad avgjord,
bert med eit einaste ja ein hind seg til myket aa tola.
Ikkje eit mødefullt Slit og Trakk er alltid det tyngste,
ikkje den stride Sveitten, naar Arbeidet aukar og aukar;
trottug i Onni lyt baade Husbond og Tenaren vera;
men aa tola, at Herren i Ulag giv Vondord med Urett,
at han i Dag vil eitt og eit anna og motsett i Morgon,
tiga, naar Husmori er i eit Egse, som ofta kann henda,
finna seg i, at Borni er grove og uvyrdne jamvel:
det er tungt aa bera, og lika godt gjera sin Skyldnad,
svint og greidt, og aldri mæla imot elder mukka.
Ikkje eg skynar, at du kann høva aat dette, naar berre
Faren sitt Skjemtord kann ta' deg so djupt, og me veit at som tidast
henda det kann, at ein ertar ei Møy med ein havande Unggut.«

  Soleides sa' han. Og Gjenta kjende, kor Ordi hans raakad',
kunde ei halda seg lengre; Kjenslorne tedde seg synbert,
Barmen lyfte seg braadt, og ein Sukk ho ei kunde dylja.
Taarorne strøymde og brunno paa heite Kinn, og ho sagde:

  »Aa, den kloke Mannen, som tenkjer aa giva oss Raad i
tunge Stunder, han ser ei, at aldri kann Ordi, dei kalde,
løysa fraa Bringa den Byrdi, som Lagnaden gav oss aa bera.
De er heppne og glade, kor skulde eit Skjemtord Dykk saara?
Aa, men den sjuke, han kjenner so saart sjølv det linnaste Handstrok.
Nei; det er Uraad, um aldri so vel eg meg visste aa laga.
Lat det daa syna seg no, for seinare vilde det berre