Denne siden er korrekturlest
høyrde di Tala, so vitug og klok, ja daa fekk eg Vissa,
heimatt eg foor og fortalde Foreldri og Venerne alt um
framande Gjenta. Og no er mi Ærend aa segja deg dette,
deira Ynskje er mitt. Orsaka mi Stoting og Staming.«
heimatt eg foor og fortalde Foreldri og Venerne alt um
framande Gjenta. Og no er mi Ærend aa segja deg dette,
deira Ynskje er mitt. Orsaka mi Stoting og Staming.«
»Ver ikkje rædd,« ho svarad', »men hald berre fram, for eg veit og
kjenner med Takksemd dessmeir, at misvyrda meg vil De ikkje.
Seg berre beint som det er; eg kann ikkje styggjast av Ordet:
tinga meg vil De aa tena som Terna hjaa Fader og Moder,
til aa ha Umsut med Huset, den velstellte Heimen, De eiger,
og no trur De i meg aa finna ei dugande Gjenta,
før til Arbeid, og ikkje so verst i Lynde kann henda.
Tilbodet Dykkar var greidt, og greidt skal Svaret og verta:
Ja, med Dykker eg gjeng, som Lagnaden byd vil eg fylgja.
Fullførd er Skyldnaden min, no heve ho Folket sitt funnet,
Sengjarkona, og alle er glade, dei sjaa henne bergad;
flestalle samnast dei att med kvart, og hine kjem etter.
Alle tenkja dei paa, at snart dei atter faa venda
heim; aa ja, denne Voni hyser den avrekne allstødt;
nei, eg daarar meg ikkje med vesalle Voner i tunge
Tider som desse, som lovar oss endaa hardare Tider:
Heimsens Band ero løyste; kven bind deim atter i saman
andre en Naudi den største, som stend framfyre oss rettno!
Kann eg tena mitt Braud hjaa ein vyrdande Mann og faa vera
hæve Husmor til Hugnad og Hjelp, so gjer eg det gjerna;
heimlause Gjenta fær jamt ei tvilsam og leidvori Umsegn.
Ja, med Dykker eg gjeng, so snart som eg berre hev boret
kjenner med Takksemd dessmeir, at misvyrda meg vil De ikkje.
Seg berre beint som det er; eg kann ikkje styggjast av Ordet:
tinga meg vil De aa tena som Terna hjaa Fader og Moder,
til aa ha Umsut med Huset, den velstellte Heimen, De eiger,
og no trur De i meg aa finna ei dugande Gjenta,
før til Arbeid, og ikkje so verst i Lynde kann henda.
Tilbodet Dykkar var greidt, og greidt skal Svaret og verta:
Ja, med Dykker eg gjeng, som Lagnaden byd vil eg fylgja.
Fullførd er Skyldnaden min, no heve ho Folket sitt funnet,
Sengjarkona, og alle er glade, dei sjaa henne bergad;
flestalle samnast dei att med kvart, og hine kjem etter.
Alle tenkja dei paa, at snart dei atter faa venda
heim; aa ja, denne Voni hyser den avrekne allstødt;
nei, eg daarar meg ikkje med vesalle Voner i tunge
Tider som desse, som lovar oss endaa hardare Tider:
Heimsens Band ero løyste; kven bind deim atter i saman
andre en Naudi den største, som stend framfyre oss rettno!
Kann eg tena mitt Braud hjaa ein vyrdande Mann og faa vera
hæve Husmor til Hugnad og Hjelp, so gjer eg det gjerna;
heimlause Gjenta fær jamt ei tvilsam og leidvori Umsegn.
Ja, med Dykker eg gjeng, so snart som eg berre hev boret
