Denne siden er korrekturlest
Erato.
Dorothea.
Soli gladar i glødande Gull, og ein Ferdamann fester
djupt i sitt Auga det blenkjande Syn, so han etterpaa lenge
ser denne glimande Bragdi av Straalar, som glitra og bivra,
Soli han ser kvar ein Stad, ho leikar framfyre hans Auga,
gløder i Skuggarne her, og lyser i Lunden derburte:
soleides lyste og blenkte og leikade framfyre Hermann
Gjenta i yndefull Ham; han tykte, han saag berre henne.
Foor han so upp fraa den hildrande Draumen, mot Landsbyen seinleg
gjekk han, men undra seg storleg aa nyo han maatte; for atter
kom ho til Møtes med honom den høge, naudfagre Gjenta.
Kvast laut han skoda; aa nei, det var ikkje Hildr, men henne
sjølv. Og i Hondom ho bar tvo Byttor, ei stor og ei liti.
Skundsamt ho gjekk burt aat Kjelda. Og glad gjekk han henne til Møtes.
Modug og sterk han saag seg paa henne, og undri ho høyrde
medan han talade so: »Sjaa, finn eg deg her, fagre Gjenta,
atter i Ferd med aa vera til Hjelp og til Hugnad fyr andre,
djupt i sitt Auga det blenkjande Syn, so han etterpaa lenge
ser denne glimande Bragdi av Straalar, som glitra og bivra,
Soli han ser kvar ein Stad, ho leikar framfyre hans Auga,
gløder i Skuggarne her, og lyser i Lunden derburte:
soleides lyste og blenkte og leikade framfyre Hermann
Gjenta i yndefull Ham; han tykte, han saag berre henne.
Foor han so upp fraa den hildrande Draumen, mot Landsbyen seinleg
gjekk han, men undra seg storleg aa nyo han maatte; for atter
kom ho til Møtes med honom den høge, naudfagre Gjenta.
Kvast laut han skoda; aa nei, det var ikkje Hildr, men henne
sjølv. Og i Hondom ho bar tvo Byttor, ei stor og ei liti.
Skundsamt ho gjekk burt aat Kjelda. Og glad gjekk han henne til Møtes.
Modug og sterk han saag seg paa henne, og undri ho høyrde
medan han talade so: »Sjaa, finn eg deg her, fagre Gjenta,
atter i Ferd med aa vera til Hjelp og til Hugnad fyr andre,
