Side:Goethe Hermann og Dorothea.pdf/60

Kvar og ein fekk seg Vaapen, dei trudde seg no, naar dei saago,
Andliti skygge og bleike paa Flokkar, som hopad' i Braadhast.
Stormklokka ljomade stendigt, og Faaren, ein vel kunde ottast,
kunde ei halda i Age den ovseleg uppøste Villskap.
Snøgt dei lagad' seg Vaapen av fredlege Jordbrukar-Reidskap;
Blodet draup etter Ljaaen; det draup etter Høyfyk og Greipar.
Fienden miskunnlaust fall, det hjelpte ei Graat elder Bøner.
Frøsande Blodsinne allstad og Meinferd av rædde og veike.
Aa, lat meg aldri meire sjaa Mannen so reint ifraa Vitet
rusa so hjartelaust fram. Helder saag eg dei argaste Villdyr.
Han fær ei tala um Fridom, som ikkje seg sjølv veit aa styra!
Løyst det kjenner seg daa, naar berre Stengsla er burte,
alt det vonde, som Logi heldt att i dei løyndaste Kræom.«

  »Høgvyrde Mann,« sagde Presten, og Aalvora gaaddest i Ordi,
»freistast fulla De kann til aa mismæta Menneskja, De som
altfor ille hev røynt av ville og skamlause Aatferd.
Likavel vonar eg visst, naar De skodar attende paa desse
tungsame Tider, so lyt De sanna, at stundom De ogso
høvde sumt, som var godt, ja ovgilde Drag, som i Hjarto
gøymdest, men som av Faaren vart lokkad' fram, di at Naudi
kann ogso skapa ein Engel av Mannen til Bergning fyr mange.«

  Smilande svarade daa den gamle, vyrdlege Domar:
»Visleg minner De meg, rett liksom dei Stakaren minner
daa, naar Heimen er brunnen, um Sylv og um Gull, som han vonom
atter kann finna liggjande smoltet kringum i Oska.