Side:Goethe Hermann og Dorothea.pdf/19

men eg trudde daa aldri, dei blømande Strenderne hennar
snart skulde verta ein Voll til aa meinka dei franske si Framferd
og hennar vidlagde Seng ei Grov, som dei seint setja yver.
Sjaa, so bergar Natturi, so berga dei Tyskarar gjæve,
soleides bergar oss Herren; kven vilde orvonast faavist?
Trøytt er dei stridande longo, og allting paa Fred tykkjest tyda.
Kunde no berre, naar Festen, me stunda og traa etter alle,
vert uti Kyrkja vaar halden, naar Klokkorna ljoma og Orga
og Trompetarne tona attaat det høge Tedeum, —
kunde daa han, min Hermann, den same Dagen, Herr Pastor,
ganga med Brudi si eigi fram fyre Dykk inn i Koren,
so denne Dagen, med Festar i alle Land, kunde verta
Festdag fyrr oss gjenom Aari, eit Minne um Heppa i Huset!
Men eg fær ikkje segja, eg likar, at Guten er bljug og
litet fyre seg ute, alt um han heime er onnug.
Litet tykst han hava Hug til aa halda seg fram der som Folk er;
ja, han vil 'kje slaa Lag med dei unge Gjentor dessmeire,
ræddest den hugsame Dansen, som Ungdomen traar etter alltid.«

  Soleides sa' han og lydde. Langt undan høyrde ein Duren
av dei traavande Hestar, nærre og nærre han naadde,
høyrde no Vogni, som brakande foor gjenom Porten med Braahast.