Side:Goethe Hermann og Dorothea.pdf/18

Sat so dei Kararne tri kring det runde, glinsande blenkte,
brune Bordet, som stod paa framifraa traustlege Føter.
Gladvorne klungo paa Stundi Glasi aat Verten og Presten —,
medan den tridje vart haldande stille paa sitt som i Tankar,
uppmodad Verten daa honom og talad i venlege Ordlag:

  »Heil, gode Granne, og Skaal! Fraa Ulukka friade enno
Gud os naadig, og han vil fria oss heretter ogso.
For kven lyt ikkje sjaa, at sidan den øydande Branden,
daa me vart refste so hardt, hev han unnt oss jamlege baade
Trivnad og Trygd, liksom Mannen vaktar med Varsemd det dyre
Auga, som er honom kjært framfyr alle Limer. Og skulde
han ikkje no med si Hand vilja verja og hjelpa oss lenger?
Fyrst naar Faaren kjem paa, ein ser daa rett, kva han magtast.
Skulde han atter øyda den framtøke Byen og vilja
gjera til inkjes alt, som dei trottuge Hender aa nyo
reiste or Oska, og alt, som han sidan so rikt hev velsignat?«

  Gladhugad tok so den gilde Presten frami og sagde
»Haldt paa det Huglaget fast, ja, haldt berre fast denne Trui,
for ho gjerer so trygg og takksam i Lukka; i Sorgi
giv ho den fagraste Trøyst og kveikjer dei dyraste Voner.«

  Verten heldt vidare fram med kloke mannslege Tankar:
»Ofta eg helsad med Undring Rhini og Bylgjorna hennar
kvar Gong eg naadde burtaat, naar eg farande kom i mi Ærend.
Alltid ho tyktest meg stor, ho lyfte baad' Tanken og Hugen;