Side:A O Vinje - Storegut.djvu/29

— 30 —

I Regn og Kjøld, naar han var vaat,
og Snjoen laag paa Nuten,
det Tuttring var og stakars Graat
paa vesle frosne Guten.

Og naar so „Blaamann“ burte var,
og Reven attaat gøydde,
og so han saag eit Skrubbe-Far,
han trudde plent, han døydde.

Og trøytt han skalv som Ospeblad
Og sat paa Bjørkestubben.
Til Gud fyr Bukken sin han bad,
og bannad so paa Skrubben.

Og naar han vardt fraa Gjæting laus,
han sprang og klappad Hender
og etter Fisken flaug og fraus
og Trastar skaut og Ender.

Du vyrder litet, um du slit,
og frys, til du verdt valen;
for naar fyrst Fisken viljugt bit,
so verd du mest som galen.

Naar Snjo vardt djup i Dal og Lid,
daa sat han litet inne,
men rende kring paa gode Skid
i Skog og Fjell og Finne.

Det var væl gildt, naar Reven laag
i Saksi der og baksad,