Side:A O Vinje - Storegut.djvu/21

— 22 —

Men rett som so i Sorg eg gjekk
og hatad heile Verdi,
ei Bod ifraa ein Norsk eg fekk
at Anne var paa Ferdi.
Ho hadde reist fraa Far og Mor
og vilde upp meg søkja.
Og gjenom heile Sverge foor
den stakars vesle Krøkja.

So var ein Dag eg stod paa Vakt,
— den Vakt tok ingen Ende —
det til meg av ein Mann vardt sagt:
„Her kjem til deg eit Kvende.
Ho er fraa Norge, høyrer eg,
ein Kjærast’, kann eg banne.
Med Graat og Laat ho søkjer deg.“
Aa, jau, det var ho Anne.

Daa fekk eg sjaa det falske Spil;
daa kom det heile Ordet,
at Anne nær var trugad til
aa taka Gjermund Jordet.
Men daa det galdt, vardt Anne ør
og vilde upp meg finne
og gjorde det, som aldri fyrr
var gjort i Manna-Minne.

Ho kvad (Aa nei! i Sorg du kann
ei kveda, so det høver;
for fagre Ord du aldri fann,
naar Tvil og Elsk deg kjøver.