Olav maa elska

A. O. Vinje

Storegut

Det norske Samlaget, 1868 (s. 17–19).

Olav maa elska.

---

Aldri lenge kann han vera
vond og myrk den gode Mannen:
kann han ei den eine elska,
maa han elska strakst ein annan.

Anne sveik meg. Store Under,
at eg detta kunde bera!
Men paa Slutten so eg tenkte:
„Slikt kann mangei Anne gjera.

Millom alt det gode varme
tidt du maa i kaldt deg lauga.
Slikt aa Sæ kjem tidt, sa’ Sælen,
daa han skoten vardt i Auga.

Anne sveik meg! arme Gjenta!
Nei eg visste det var Faren.
Han som mange gode Gamle
elskad mest den største Garden.

Gjenta lik dei gode Gamle
tidt paa gilde Garden tenkjer.
Gjenta, er det sagt, som Fluga
leikar best kring det, som blenkjer.

Etter det, som glor, me alle
laupa, so me litet sansa.
Liksom Jødarne i Morki,
kring ein Kalv av Gull me dansa.

Kanskje Anne var so lagad,
at ho større Stasen turvte?
Og vil ho meg ikkje hava,
er det best, at ho verd burte.

Etter Skatten, som seg gøymer,
kloke Mann skal aldri grava.
Gjenta, som ifraa deg rømer,
vøre største Pest aa hava.

Gjord ho er av annat Virke,
vilde Verk og Vaa deg gjera.
Dersom ho er skapt fyr nokon,
maa det fyr ein annan vera.“

Slikt til Liv eg upp meg mannad,
men eg stundom sat og sturde.
Slikt med gamall Visdomslæra
mine arme Saar eg smurde.

Maren fann eg daa den beste.
Stundom gjekk eg reint som tufsen.
Men eg endaa fann, at Elsken
vantad liksom rette Gufsen.

So ein Kveld, me Kongens Karar,
drukko Øl og Danske Drammer,
og kom snart um det aa tala,
som paa Dansk verd kallat „Flammer.“

„Fyr mi Maren,“ skreik den eine,
„fyr mi Maren skal eg borge.
Ho er rein og kvit den Gjenta
liksom Snjoen upp i Norge.“

„Fyr mi Maren!“ skreik den andre;
„Festarmøyi mi er Maren.“
„Maren di!“ skreik i den tridje;
„meinar Fa’n er i deg faren!“

Det vardt Slagsmaal, og den eine
hit og dit den andre slengde;
og i denne Leik eg alle
Festarmenn til Maren dengde.

Sistpaa alle Mann i Ringen
upp dei reis og heim seg stavad.
Men ho Maren, ho fekk ingen;
for ho vilde alle hava.

---

---