Olav fraa Valdres
Olav fraa Valdres.
Han Olav fraa Valdres var Guten sin, han, —
fyr det skal eg dugeleg svara.
Der To var i Mannen, som gløste og brann,
og vida du saag honom fara.
Den Guten ei greet,
men etter seg leet
eit Minne, som lenge vil vara.
fyr det skal eg dugeleg svara.
Der To var i Mannen, som gløste og brann,
og vida du saag honom fara.
Den Guten ei greet,
men etter seg leet
eit Minne, som lenge vil vara.
Han var etter Aldren baad’ raudleitt og stor,
og hard imot Vedret som Heinen.
Som Smaagut paa Stødlen han var med si Mor
og sprang der paa Fjellet som Reinen.
Og gjæta han laut
baad’ Fenad og Naut
og berføtter springa i Steinen.
og hard imot Vedret som Heinen.
Som Smaagut paa Stødlen han var med si Mor
og sprang der paa Fjellet som Reinen.
Og gjæta han laut
baad’ Fenad og Naut
og berføtter springa i Steinen.
Daa Arven var liten, — det var nok ei Gjeit —
til Tenesta laut han seg festa.
So gjætte han Fe, og med Timber han sleit
og handlad og vann paa det mesta.
Og Aaker han braut
og fiskad og skaut,
og lagde seg Pengar til besta.
til Tenesta laut han seg festa.
So gjætte han Fe, og med Timber han sleit
og handlad og vann paa det mesta.
Og Aaker han braut
og fiskad og skaut,
og lagde seg Pengar til besta.
So kom han so vidt, han seg kaupte ein Gard,
ein stor ein, som daarleg var driven.
Kvart Huset det draup, som paa Garden der var,
og Veggen stod roten og riven.
Men upp, som ein Kar,
han skiper sin Gard,
og aldri fyr Panting verd skriven.
ein stor ein, som daarleg var driven.
Kvart Huset det draup, som paa Garden der var,
og Veggen stod roten og riven.
Men upp, som ein Kar,
han skiper sin Gard,
og aldri fyr Panting verd skriven.
Av Korn kvar ein Bingen i Buret stod full,
og Øl stod paa Bordet fyr Gjesten.
Og rikt mjolkad Kui og Sauden bar Ull,
og striglad paa Stallen stod Hesten.
Med Jord og med Hus,
med Koppar og Krus
stod Garden som Brudi fyr Presten.
og Øl stod paa Bordet fyr Gjesten.
Og rikt mjolkad Kui og Sauden bar Ull,
og striglad paa Stallen stod Hesten.
Med Jord og med Hus,
med Koppar og Krus
stod Garden som Brudi fyr Presten.
Men, „Au,“ sa’ han Olav, „d’er Alting for smaatt,
og ei til min Tanke det høver.
Det gjeng paa si Vis, men det gjeng meg for traatt.
Eg gjeng millom Fjellom og tøver.
Det er liksom vrongt:
her er som for trongt.
Det er so det stundom meg kjøver.
og ei til min Tanke det høver.
Det gjeng paa si Vis, men det gjeng meg for traatt.
Eg gjeng millom Fjellom og tøver.
Det er liksom vrongt:
her er som for trongt.
Det er so det stundom meg kjøver.
Paa Flatlandet er der so rumt imot her,
at der nokot Stort eg skal vinna.
So seler eg Garden og kauper ein der.
Eg skal væl ein lagleg meg finna.
Kvar Gong paa mi Ferd
til Byen eg er,
eg stødt meg paa detta maa minna.
at der nokot Stort eg skal vinna.
So seler eg Garden og kauper ein der.
Eg skal væl ein lagleg meg finna.
Kvar Gong paa mi Ferd
til Byen eg er,
eg stødt meg paa detta maa minna.
No lyt eg som ung, medan Dagen er lang,
meg riva or all denne Døsen.
Eg fær ingen Fred, fyrr eg vaagar det Sprang
og sløkkjer paa Gruva mi Gløsen.
Sin Utveg han fann:
Um Vaaren han rann
som Vinstra fraa Valdres til Mjøsen.
meg riva or all denne Døsen.
Eg fær ingen Fred, fyrr eg vaagar det Sprang
og sløkkjer paa Gruva mi Gløsen.
Sin Utveg han fann:
Um Vaaren han rann
som Vinstra fraa Valdres til Mjøsen.
Den Garden, han kaupte, var fager og stor,
men smaasam han var til aa bera.
Han daarleg var dyrkad, men nog var av Jord.
Der mangt var fyr Mannen aa gjera.
For honom det galdt
aa folka paa Alt,
fyrr hugsamt han der kunde vera.
men smaasam han var til aa bera.
Han daarleg var dyrkad, men nog var av Jord.
Der mangt var fyr Mannen aa gjera.
For honom det galdt
aa folka paa Alt,
fyrr hugsamt han der kunde vera.
Men Olav fraa Valdres var Mannen sin, han,
og rudde det Gamle med Rotom.
I uvant og nytt han til rettes seg fann
og bøtte det Sunde med Botom:
lik Katten i Sving
seg vender ikring,
so altid han stender paa Fotom.
og rudde det Gamle med Rotom.
I uvant og nytt han til rettes seg fann
og bøtte det Sunde med Botom:
lik Katten i Sving
seg vender ikring,
so altid han stender paa Fotom.
Han Stein braut or Aakren, og Veitor han grov,
og rothogd’ og Myrar han snudde.
Han balad og bygde, — men Alt var med Hov, —
so der som ein Konge han budde.
Med Hus og med Gard
det makelaust var.
Det var so, at Ingen det trudde.
og rothogd’ og Myrar han snudde.
Han balad og bygde, — men Alt var med Hov, —
so der som ein Konge han budde.
Med Hus og med Gard
det makelaust var.
Det var so, at Ingen det trudde.
Men Olav laut lenger. So vaaro hans Ord:
„Eg sliter, men aldri verdt sliten.
Det nyttar solitet aa liva her Nord,
og bu her og byggja paa Biten.
Den Mjøsen er stor —
d’er myket til Fjord.
Men endaa han er meg forliten.
„Eg sliter, men aldri verdt sliten.
Det nyttar solitet aa liva her Nord,
og bu her og byggja paa Biten.
Den Mjøsen er stor —
d’er myket til Fjord.
Men endaa han er meg forliten.
Og kanskje eg enno kan gjera mit Verk,
um av meg det Beste er skavet.
Eg trur med meg sjølv, at eg enno er sterk,
med Alt eg i Auren hev gravet.
Fyrr Pust eg kan faa,
eg kjenner eg maa
til Sletter so store som Havet.“
um av meg det Beste er skavet.
Eg trur med meg sjølv, at eg enno er sterk,
med Alt eg i Auren hev gravet.
Fyrr Pust eg kan faa,
eg kjenner eg maa
til Sletter so store som Havet.“
So Olav han tok til Amerika ut,
der Mannen so søtt ikkje dormar.
Han fekk seg ein Gard, men han hadde si Sut
med Solsteik og Tora og Stormar.
Der Kjeltringar han
i mengdevis fann,
og Makkar og Flugor og Ormar.
der Mannen so søtt ikkje dormar.
Han fekk seg ein Gard, men han hadde si Sut
med Solsteik og Tora og Stormar.
Der Kjeltringar han
i mengdevis fann,
og Makkar og Flugor og Ormar.
No spyrst det, at Rum han ei enno kan faa
og der som her heima er hugad;
men at i Amerika tenkja dei paa
no snart fraa seg sjølve aa fljuga.
um Soga er sann,
eg segja ei kan:
for Folk er so fæle til ljuga.
Aasmund Vinje. (Or „Blandkorn“).
og der som her heima er hugad;
men at i Amerika tenkja dei paa
no snart fraa seg sjølve aa fljuga.
um Soga er sann,
eg segja ei kan:
for Folk er so fæle til ljuga.
Aasmund Vinje. (Or „Blandkorn“).