Gunnstein Grytebekk
Det norske Samlaget, (s. 72–74).
Gunnstein Grytebekk.
Den Grytebekken var ein Mann,
som fram i Livet langt seg karad;
for Liken sin han aldri fann
til Skillingen aa snu og spara.
som fram i Livet langt seg karad;
for Liken sin han aldri fann
til Skillingen aa snu og spara.
Han kunde godt seg snu og te
og utor Knipa lett seg smetta.
Han handlad Saud og sidan Fe,
og tente altid litet-vetta.
og utor Knipa lett seg smetta.
Han handlad Saud og sidan Fe,
og tente altid litet-vetta.
Som Mus i Matbur kring han smaug,
og fint seg smøygde fram og snudde;
og inkje meir den Skalken laug,
en nettupp so dei honom trudde.
og fint seg smøygde fram og snudde;
og inkje meir den Skalken laug,
en nettupp so dei honom trudde.
Og naar so Pungen full han fekk,
det inkje altid var fyr Dygdi.
Han kaupte Garden Grytebekk,
og sat som Biksen der i Bygdi.
det inkje altid var fyr Dygdi.
Han kaupte Garden Grytebekk,
og sat som Biksen der i Bygdi.
Og daa han var ein Kakse slik,
han og ei Kjempa vilde vera;
for den, fom fyrst hev’ gjort seg rik,
han trur, han alting lett kann gjera.
han og ei Kjempa vilde vera;
for den, fom fyrst hev’ gjort seg rik,
han trur, han alting lett kann gjera.
Eingong paa Storegut han tok
so smaatt og liksom fram seg kjende;
men Storegut i honom skok,
so aldri meir han der seg brende.
so smaatt og liksom fram seg kjende;
men Storegut i honom skok,
so aldri meir han der seg brende.
I Grytebekken som ein Tagg
det stakk seg inn, at slikt han tapad.
Til Storegut han fekk ein Agg,
men endaa lika blid seg skapad.
det stakk seg inn, at slikt han tapad.
Til Storegut han fekk ein Agg,
men endaa lika blid seg skapad.
Og altid lenger inn og inn
han stakk og stakk seg denne Taggen.
Og i det hevnefuse Sinn
han aat ikring seg denne Aggen.
han stakk og stakk seg denne Taggen.
Og i det hevnefuse Sinn
han aat ikring seg denne Aggen.
Naar du i Stein ein Sprekk fær sjaa,
han aukar Aar fyr Aar, den Sprekken;
for Frost og Vatten sprengja paa.
Og slikt det var med Grytebekken.
han aukar Aar fyr Aar, den Sprekken;
for Frost og Vatten sprengja paa.
Og slikt det var med Grytebekken.
Med desse Ord han dreiv ein Bløyg,
han Storegut, i denne Sprekken:
„Som Bundingsband han gjever Tøyg
i Ærlegdom, den Grytebekken.“
han Storegut, i denne Sprekken:
„Som Bundingsband han gjever Tøyg
i Ærlegdom, den Grytebekken.“
Og Bløygen dreiv han reint i Kav,
daa attaat detta Slengeordet
han skildrad Grytebekken av
med Kol eingong paa Eldhusbordet.
daa attaat detta Slengeordet
han skildrad Grytebekken av
med Kol eingong paa Eldhusbordet.
Du saag’n der i Svart paa Kvitt
med Osteklyv paa Merr med Folen.
Og det var verst, det var ’kje fritt,
at Osten var paa Støjlen stolen.
med Osteklyv paa Merr med Folen.
Og det var verst, det var ’kje fritt,
at Osten var paa Støjlen stolen.
Den Skildring vardt eit Bygdarord;
for snart det likso fort som Posten
ikring paa Mannatunga foor:
„Sjaa Grytebekken der med Osten!“
for snart det likso fort som Posten
ikring paa Mannatunga foor:
„Sjaa Grytebekken der med Osten!“
Men det var Grytebekkens Lag
paa Vigti vondt mot vondt aa vega.
Han sa’: „det kjem væl snart den Dag,
daa Storegut paa det skal trega.
paa Vigti vondt mot vondt aa vega.
Han sa’: „det kjem væl snart den Dag,
daa Storegut paa det skal trega.
Han trur, han er den beste han,
og Liken sin kann aldri finna.
Han harmat hev’ so mang ein Mann
ved uti Dragsmaal stødt aa vinna.
og Liken sin kann aldri finna.
Han harmat hev’ so mang ein Mann
ved uti Dragsmaal stødt aa vinna.
Den Mann, som størst vil vera, han
i Livet venta maa det verste;
for Ingen er so leid ein Mann,
som den, som vera vil den beste.“
i Livet venta maa det verste;
for Ingen er so leid ein Mann,
som den, som vera vil den beste.“